O volframio, ou volframio, é un elemento químico co símbolo W e número atómico 74. O nome volframio provén do antigo nome sueco do mineral de volframio scheelita, tungsteno ou "pedra pesada". O volframio é un metal raro que se atopa de forma natural na Terra case exclusivamente combinado con outros elementos en compostos químicos en lugar de só. Foi identificado como un novo elemento en 1781 e illado por primeira vez como metal en 1783. Os seus minerais importantes inclúen a volframia e a scheelita.

O elemento libre destaca pola súa robustez, especialmente polo feito de que ten o punto de fusión máis alto de todos os elementos descubertos, fundindo a 3422 °C (6192 °F, 3695 K). Tamén ten o punto de ebulición máis alto, a 5930 °C (10706 °F, 6203 K). A súa densidade é 19,3 veces a da auga, comparable á do uranio e o ouro, e moito maior (aproximadamente 1,7 veces) que a do chumbo. O volframio policristalino é un material intrinsecamente fráxil e duro (en condicións estándar, cando non se combina), o que dificulta o seu traballo. Non obstante, o volframio monocristalino puro é máis dúctil e pódese cortar cunha serra de aceiro duro.

As moitas aliaxes de volframio teñen numerosas aplicacións, incluíndo filamentos de lámpadas incandescentes, tubos de raios X (tanto como filamento como obxectivo), eléctrodos en soldadura por arco de volframio gasoso, superaliaxes e blindaxe contra a radiación. A dureza e alta densidade do volframio confírenlle aplicacións militares en proxectís penetrantes. Os compostos de volframio tamén se usan a miúdo como catalizadores industriais.

O volframio é o único metal da terceira serie de transición que se sabe que está presente en biomoléculas que se atopan nalgunhas especies de bacterias e arqueas. É o elemento máis pesado que se sabe que é esencial para calquera organismo vivo. Non obstante, o volframio interfire co metabolismo do molibdeno e do cobre e é algo tóxico para as formas máis coñecidas de vida animal.