टंगस्टन, किंवा वुल्फ्राम, हे W या चिन्हाने आणि ७४ या अणुक्रमांकाने ओळखले जाणारे एक रासायनिक मूलद्रव्य आहे. टंगस्टन हे नाव शेलिट नावाच्या टंगस्टेट खनिजाच्या पूर्वीच्या स्वीडिश नावावरून आले आहे, ज्याला 'टंग स्टेन' किंवा 'जड दगड' असे म्हटले जाते. टंगस्टन हा एक दुर्मिळ धातू आहे जो पृथ्वीवर नैसर्गिकरित्या एकटा न आढळता, जवळजवळ केवळ रासायनिक संयुगांमध्ये इतर मूलद्रव्यांसोबत संयोग पावलेल्या स्वरूपात आढळतो. १७८१ मध्ये एक नवीन मूलद्रव्य म्हणून त्याची ओळख पटली आणि १७८३ मध्ये त्याला प्रथम धातू म्हणून वेगळे करण्यात आले. वुल्फ्रामाइट आणि शेलिट ही त्याची प्रमुख खनिजे आहेत.

मुक्त मूलद्रव्य त्याच्या कणखरपणासाठी उल्लेखनीय आहे, विशेषतः आतापर्यंत शोधलेल्या सर्व मूलद्रव्यांमध्ये त्याचा वितळणांक सर्वाधिक आहे, जो ३४२२ °C (६१९२ °F, ३६९५ K) वर वितळतो. त्याचा उत्कलणांकही सर्वाधिक असून तो ५९३० °C (१०७०६ °F, ६२०३ K) आहे. त्याची घनता पाण्यापेक्षा १९.३ पट जास्त आहे, जी युरेनियम आणि सोन्याच्या घनतेच्या तुलनेत आहे, आणि शिशापेक्षा खूप जास्त (सुमारे १.७ पट) आहे. बहुस्फटिकी टंगस्टन हा (प्रमाणित परिस्थितीत, अयुग्मित असताना) एक नैसर्गिकरित्या ठिसूळ आणि कठीण पदार्थ आहे, ज्यामुळे त्यावर प्रक्रिया करणे कठीण होते. तथापि, शुद्ध एकस्फटिकी टंगस्टन अधिक लवचिक असतो आणि तो कठीण-पोलादी हॅकसॉने कापता येतो.

टंगस्टनच्या अनेक मिश्रधातूंचे असंख्य उपयोग आहेत, ज्यात तापदीप्त दिव्यांचे फिलामेंट, एक्स-रे ट्यूब (फिलामेंट आणि लक्ष्य दोन्ही म्हणून), गॅस टंगस्टन आर्क वेल्डिंगमधील इलेक्ट्रोड, सुपरअलॉय आणि किरणोत्सर्ग संरक्षण यांचा समावेश आहे. टंगस्टनच्या कठीणपणामुळे आणि उच्च घनतेमुळे त्याचा उपयोग लष्करी क्षेत्रात भेदक क्षेपणास्त्रांसाठी केला जातो. टंगस्टनची संयुगे अनेकदा औद्योगिक उत्प्रेरक म्हणूनही वापरली जातात.

टंगस्टन हा तिसऱ्या संक्रमण श्रेणीतील एकमेव धातू आहे, जो जीवाणू आणि आर्कियाच्या काही प्रजातींमध्ये आढळणाऱ्या जैवरेणूंमध्ये आढळतो. कोणत्याही सजीवासाठी आवश्यक असलेला हा सर्वात जड मूलद्रव्य आहे. तथापि, टंगस्टन मॉलिब्डेनम आणि तांब्याच्या चयापचयात अडथळा आणतो आणि परिचित प्राणीजीवनासाठी काही प्रमाणात विषारी आहे.