تنگستن یا ولفرام، عنصری شیمیایی با نماد W و عدد اتمی ۷۴ است. نام تنگستن از نام سوئدی سابق شلیت، کانی تنگستن یا "سنگ سنگین" گرفته شده است. تنگستن فلزی کمیاب است که به طور طبیعی در زمین یافت می‌شود و تقریباً منحصراً به صورت ترکیب با سایر عناصر در ترکیبات شیمیایی یافت می‌شود و نه به صورت تنها. این فلز در سال ۱۷۸۱ به عنوان یک عنصر جدید شناسایی شد و برای اولین بار در سال ۱۷۸۳ به عنوان یک فلز جداسازی شد. سنگ‌های معدنی مهم آن شامل ولفرامیت و شلیت هستند.

این عنصر آزاد به دلیل استحکامش قابل توجه است، به خصوص این واقعیت که بالاترین نقطه ذوب را در بین تمام عناصر کشف شده دارد و در دمای ۳۴۲۲ درجه سانتیگراد (۶۱۹۲ درجه فارنهایت، ۳۶۹۵ کلوین) ذوب می‌شود. همچنین بالاترین نقطه جوش را در دمای ۵۹۳۰ درجه سانتیگراد (۱۰۷۰۶ درجه فارنهایت، ۶۲۰۳ کلوین) دارد. چگالی آن ۱۹.۳ برابر آب است که با اورانیوم و طلا قابل مقایسه است و بسیار بیشتر (حدود ۱.۷ برابر) از سرب است. تنگستن چندبلوری ذاتاً ماده‌ای شکننده و سخت است (در شرایط استاندارد، وقتی که ترکیب نشده باشد)، که کار با آن را دشوار می‌کند. با این حال، تنگستن تک بلوری خالص انعطاف‌پذیرتر است و می‌توان آن را با اره آهن‌بر فولادی سخت برید.

آلیاژهای متعدد تنگستن کاربردهای بی‌شماری دارند، از جمله رشته‌های لامپ رشته‌ای، لوله‌های اشعه ایکس (هم به عنوان رشته و هم به عنوان هدف)، الکترودها در جوشکاری قوسی تنگستن گازی، سوپرآلیاژها و محافظ تابش. سختی و چگالی بالای تنگستن به آن کاربردهای نظامی در پرتابه‌های نفوذی می‌دهد. ترکیبات تنگستن نیز اغلب به عنوان کاتالیزورهای صنعتی استفاده می‌شوند.

تنگستن تنها فلز از سری سوم عناصر واسطه است که در مولکول‌های زیستی موجود در چند گونه از باکتری‌ها و آرکی‌ها یافت می‌شود. این سنگین‌ترین عنصر شناخته شده‌ای است که برای هر موجود زنده‌ای ضروری است. با این حال، تنگستن در متابولیسم مولیبدن و مس اختلال ایجاد می‌کند و تا حدودی برای اشکال آشناتر حیات جانوری سمی است.