Wolfram, czyli wolfram, to pierwiastek chemiczny o symbolu W i liczbie atomowej 74. Nazwa wolfram pochodzi od dawnej szwedzkiej nazwy minerału wolframu, scheelitu, tungstenu, czyli „ciężkiego kamienia”. Wolfram to rzadki metal występujący naturalnie na Ziemi, występujący niemal wyłącznie w połączeniu z innymi pierwiastkami w związkach chemicznych, a nie samodzielnie. Został zidentyfikowany jako nowy pierwiastek w 1781 roku, a po raz pierwszy wyizolowany jako metal w 1783 roku. Jego ważnymi rudami są wolframit i scheelit.

Ten wolny pierwiastek wyróżnia się wytrzymałością, zwłaszcza faktem, że ma najwyższą temperaturę topnienia spośród wszystkich odkrytych pierwiastków, wynoszącą 3422 °C (6192 °F, 3695 K). Ma również najwyższą temperaturę wrzenia, wynoszącą 5930 °C (10706 °F, 6203 K). Jego gęstość jest 19,3 razy większa niż gęstość wody, porównywalna z gęstością uranu i złota, i znacznie wyższa (około 1,7 raza) niż gęstość ołowiu. Wolfram polikrystaliczny jest z natury kruchy i twardy (w standardowych warunkach, w stanie niezwiązanym), co utrudnia jego obróbkę. Jednak czysty wolfram monokrystaliczny jest bardziej ciągliwy i można go ciąć piłką do metalu z twardej stali.

Liczne stopy wolframu znajdują liczne zastosowania, w tym w żarnikach żarowych, lampach rentgenowskich (zarówno jako żarnik, jak i tarcza), elektrodach do spawania łukiem wolframowym w osłonie gazowej, nadstopach oraz osłonach przed promieniowaniem. Twardość i wysoka gęstość wolframu sprawiają, że znajduje on zastosowanie w wojsku w pociskach penetrujących. Związki wolframu są również często wykorzystywane jako katalizatory przemysłowe.

Wolfram jest jedynym metalem z trzeciej serii przejściowej, o którym wiadomo, że występuje w biocząsteczkach kilku gatunków bakterii i archeonów. Jest to najcięższy pierwiastek niezbędny dla każdego organizmu żywego. Wolfram zakłóca jednak metabolizm molibdenu i miedzi oraz jest w pewnym stopniu toksyczny dla bardziej znanych form życia zwierzęcego.